امروز به طور اتفاقی در کتابی قدیمی جملاتی از داریوش بزرگ را خواندم که سالها پیش آن را در موزه تخت جمشید خوانده و فراموش کرده بودم...به نظرم رسید که این جملات در شرایط کنونی با درد مزمنی که هم ملت و هم دولتمردان ایران به آن گرفتار آمده اند، بخوبی تناسب دارد...

داریوش بزرگ ( داریوش اول) در تاریخ 2 اکتبر سال 521 پیش از میلاد در مراسم تاجگذاری خود گفت:
«هرچه کردم به هرگونه، به اراده اهورامزدا بود. از زمانی که شاه شدم، نوزده جنگ کردم. به اراده اهورامزدا لشکرشان را درهم شکستم و 9 شاه را گرفتم... ممالکی که شوریدند دروغ آنها را شوراند. زیرا به مردم دروغ گفتند. پس از آن اهورامزدا این کسان را بدست من داد و با آنها چنانکه می خواستم رفتار کردم. ای آنکه پس از این شاه خواهی بود با تمام قوا از دروغ بپرهیز. اگر فکر کنی: چه کنم تا مملکت من سالم بماند، دروغگو را نابود کن...».

و این بخش دیگری از سخنان داریوش است: « این سرزمین پارس که اهورا مزدا آن را به من ارزانی فرمود زیبا و دارای اسبان خوب و مردان نیک است. به خواست اهورا مزدا و به خواست من این سرزمین از بیگانه نمی هراسد. اهورا مزدا این کشور را از دشمن " خشکسالی و دروغ " بپایاد و به این سرزمین دشمن خشکسالی و دروغ نیاید. من این را چون نعمتی از اهورا مزدا و خدایان سلطنتی درخواست می کنم، باشد که آنها نیز این را چون برکتی به من عطا کنند.»